به گزارش آوای اقتصاد;
محمود استادمحمد هنرمندی بود که همواره در پی انتقال اندیشههای خود به مخاطبانش بود. او با زادگاهش در محلهای نزدیک به میدان اعدام و تجربههای تلخی که در کودکی و نوجوانی داشت، به خلق آثار هنری پرداخته است که در آن عشق، زیبایی و مسائل اجتماعی بهخوبی نمایان شدهاند.
او درباره تأثیر تئاتر بر تحولات اجتماعی و سیاسی بهویژه در دهه ۸۰، بیان داشت: «شاپور بختیار در سازمان امنیت آن زمان به خوبی متوجه تأثیرگذاری تئاتر شده بود و به همین دلیل نمایشنامهنویسی را از میان برداشت.» استادمحمد تأکید میکرد که تئاتر باید با واقعیات زندگی مردم گره بخورد و از جنبههای سطحی فاصله بگیرد. او در انتقاد از تئاتر قهوهخانهای بعد از انقلاب، گفت: «امروزه این نمایشها تنها برای جذب تماشاگر و خنداندن او طراحی میشوند و جنبههای واقعی زندگی مردم را نادیده میگیرند.»
نمایشنامه ماندگار او، «آسید کاظم»، نیز بهعنوان یک اثر تأثیرگذار مطرح میشود که مفاهیم عمیق انسانی و اجتماعی را در خود دارد. او در این نمایشنامه، شخصیت آسید کاظم را بهعنوان ناجی محلهاش معرفی میکند و به مسأله «انتظار» میپردازد.
محمود استادمحمد، اگر زنده بود، امروز ۷۴ ساله میشد، اما ۱۱ سال است که با دنیای تئاتر و عشقهایش خداحافظی کرده است. در این روز یادآور تلاشهای او، باید به اهمیت حفظ آثار هنری و تاریخی در تئاتر ایران تأکید کنیم.